من غم انگیزترین شعر جهانم،تو نخوان...

قسم به دلگرفتگی غروب جمعه...

درد آنجا که عمیق است به حاشا برسد18

بچه ی 9 ماهه بخاطر اسهال و استفراغ(گاستروانتریت) توی اورژانس تحت نظر سرویس اطفاله و در آزمایش های روتینی که براش خواستیم کراتینین 3 داره!!!(یعنی عملکرد کلیه اش کاهش شدید پیدا کرده و به سمت نارسایی کلیه میره)!

احتمال دادم که اسهالش طول کشیده باشه و جبران کافی مایعات نشده براش و نارسایی حاد کلیه پیدا کرده اما مادر میگفت تازه از دیروز اسهال شده و مرتب هم بهش پودر ORS داده و از طرفی شیرخوار اصلا علایم دهیدریشن(کم آبی)نداشت...بعد از کلی سوال و پرسش بالاخره مادر گفت وقتی حامله بودم هربار که سونوگرافی میشدم دکتر بهم میگفته یکی از کلیه هاش پُر از کیسته و تقریبا عملکردی نداره و انگار که بچه ات یه کلیه داره و گفته بعد زایمان ببرمش برای پیگیری....گفتم خب?گفت ولی من دیگه دلم نیومد ببرمش سونوش کنن!!!!!!!!!!!!!!!

گفتم دلت نیومد?مگه توی بارداری هزاربار سونو نشدی و ندیدی که حین سونو فقط یه پروب رو میذارن روی پوستت و نه سوزنی داره و نه کار دردناکی...الان بچه ات داره میره به سمت نارسایی کلیه و چند وقت دیگه دیالیزی میشه و باید بذاریش توی صف پیوند کلیه رو دلت میاد?....از بیمارستان برگشتم اما دارم دیوانه میشم از دست این مادر...از سرنوشتی که این طفل معصوم داره...از...از...از...!

لعنت بهتون با پدر و مادر شدنتون...لعنت بهتون...

ماجراهای اطفال3

یکی از مریضهای بخشم تب بدون منشا مشخص داره...تمام آزمایشات و معایناتش نرماله اما دائما تب های 40درجه داشت...پسرکم از شدت تب افتاده بود به ناله و من تمام کشیک دیشبم بهش فکر میکردم...وقتی بعد ساعتها بالاخره به داروی جدید که استاد براش گذاشت جواب داد و تبش برطرف شد رفتم بالا سرش و گفتم خوبی یزدان?با همون لهجه ی قشنگ بچه گونه اش گفت آله(آره)الان بهتلم(بهترم)...گفتم باید بری یه عکس هم برامون بگیری(منظورم گرافی ریه بود که دکتر درخواست داده بود)،گفت عسک?عسکم که توی خونه ست...گفتم خب ما یه عسک جدید ازت میگیریم،گفت آهان،باشه...

امروز رفتم بالاسرش و سرحال بود،گفتم الان میتونی فوتبال بازی کنی?گفت آله،گفتم پس چرا هی خوابیدی روی تخت،پاشو توپ بردار و فوتبال بازی کن دیگه! بیا بیرون ببین همه ی بچه ها دارن بازی میکنن?گفت باشه...داشت توی سالن بازی میکرد و من می اومدم سمت سالن مورنینگ،براش دست تکون دادم،برام دست تکون داد و حرف مامانش که میگفت از خانم دکتر تشکر کن رو تکرار میکرد برام...

پسرک قشنگ،چشم درشت شیرین زبون،تو هم شدی جزو همون مریضهایی که احتمالا بازهم به یادت بیارم...

آه مای لاولی اُرتو

هرچه مسیر جلوتر میرفت و من از بخش های اتاق عمل دار فاصله میگرفتم انگار علاقه ام را فراموش میکردم...اخیرا وقتی کسی میپرسید هنوز هم ارتوپدی?شانه بالا می انداختم و میگفتم:"نمیدونم،معلوم نیست"...

امروز اما پسرک از اتاق عمل ارتوپدی عکسی نشانم داد.دکتر با تمام قدرت با دریل درحال سوراخ کردن استخوان فمور بیمار بود و خشونت میله های متعددی که وسط استخوان فرو شده بود خودنمایی میکرد ...یک آن قلبم لرزید و دوباره به تپش افتاد...خدایا این علاقه را از من نگیر...

+اتند ENTتعریف میکرد زمانی که اینترن بوده با چشم خودش دیده که رزیدنت سال چهار اُرتو،یکی از وسایل فلزی و سنگین جراحی را حین عصبانیت به سمت رزیدنت سال یک پرت کرده و سال یک خوش شانس بوده که سرش را دزدیده و میله فقط گچ دیوار را ریخته...خودم را در حال جاخالی دادن از وسایلی تصور میکنم که به سمتم پرتاب میشوند...هر چه باداباد...

Day Dreams

وُیسی از یک روانشناس رو گوش میکردم که در مورد علت day dream هایی صحبت میکرد که اکثرمون تجربه اش کردیم.اینکه درحال درس خوندنیم و یکهو متوجه میشیم و میبینیم مدتهاست به یک نقطه خیره شدیم و در مورد مساله ای فکر میکنیم، و این اتفاق بارها در طی روز تکرار میشه.میگفت این موضوع بیشتر در کسانی دیده میشه که به نحوی احساس میکنن مورد ابیوز کسی واقع شدن و مدام یک اتفاق از دنیای واقعی رو در طی روز به صورت ذهنی تصور میکنن...

این روزهام بیشتر به day dream میگذره تا درس خوندن...به حرف زدن ذهنیم با آدمهایی که قلبم رو به درد آوردن و توی پیله ی تنهایی که آدمش نیستم فرو کردن...هر روز به خودم میام و میبینم چند دقیقه ست که دارم با اون آدمها حرف میزنم و توجیه شون میکنم...کاری که در دنیای واقعی هیچوقت انجامش نمیدم...

چیزی نمونده به تولدم و امسال تعداد کسایی که بهم تبریک میگن کمتر شده...نبودن ادمهایی که تبریک هاشون واقعی نبود ناراحتم نمیکنه...از این ناراحتم که من چقدر اون ادمها رو دوست داشتم و چقدر به هم میریختم اگر کسی نگاه چپ بهشون مینداخت و متقابلا چه چیزی دیدم?...

احساس میکنم ابیوز احساسی شدم و دی دریم ها دست از سرم بر نمیدارن...به تراپی احتیاج دارم...به کسی که بهش بگم من توانایی اعتماد کردن به آدمها رو از دست دادم...دیگه نمیتونم با کسی دوست بشم و رابطه ی نزدیک پیدا کنم...دیگه نمیتونم با کسی دردودل کنم...

من آدم حرف زدنم.آدم تعریف کردن ریز ریز جزئیات روزمرگیم برای دوستان نزدیکم و از دوران دبستان این کار هر روزه ام بوده...حالا اما حرف ها میماسن ته گلوم و من کسی رو برای روده درازی ندارم...دلم برای خودم میسوزه...بعد از این همه مدت هنوز با این مساله کنار نیومدم و بابتش رنج میکشم...کی میخوام فراموش کنم?

وهم...

 

صبح را با کل کل خروس های همسایه شروع کردم و رو به زیباترین و سحرانگیزترین منظره ی دنیا بساط صبحانه را با تخم مرغ محلی و نان خانگی به پا کردم...بوی گلهای رُز و محمدی پاتیلم کرده بود و من زیر سایه ی گیلاس ها و روی چمن فرش باغ درس میخواندم...مرغ حنایی و جوجه های رنگ و وارنگش قُد قُد کنان از کنارم رد میشدند و من حواسم پی هرچیزی بود الا درس...ناهار را کباب آتشی زدیم بر بدن و من هرچند دقیقه یکبار به صورتم سیلی میزدم تا از خواب و رویای احتمالی بیدار شوم که هر چه میدیدم انگار تکه ای از رویای بهشت بود...آلوچه میخوردم و به فردا،به شهر،به درس و به بیمارستان و تنش و تنش و اضطراب فکر میکردم...به اینکه باید یک روزی دست از تلاش بردارم و روی یکی از زمین های ارث پدری ام کشاورزی را شروع کنم و ذوق کدو و بادمجان هایم را بزنم...

به وسایل قدیمی پدربزرگ که عمه نشانم میداد نگاه میکردم و دلم برای پیرمرد تنگ میشد...تفنگ بی مجوزش که سالها از ترس توی انبار کاه پنهانش کرده بود...جعبه ی باروت ها...

شب شد و من با بغلی از گلهای محمدی و رز سوار ماشین شدم و تا خود شهر پیشانی ام را به پنجره چسباندم و حین زمزمه کردن با آهنگ"قطار" چاووشی،ماه و ستاره ها را تماشا کردم...

کاش امروز که نشسته بودم وسط باغ و از تنوع میوه ها شگفت زده بودم و برای لواشک هایی که قرار است مامان درست کند نقشه میکشیدم و صدای خنده ها را از خانه میشنیدم جهان متوقف شده بود...کاش من وسط خاک روستا،با آدمهایش که انگار بدجنسی را یاد نگرفته اند دفن میشدم و مجبور نبودم فردا راهی بیمارستان شوم و آدمهای ترسناکش را تحمل کنم...

~خردادماه نود و هشت

چک نویس های ذهنی

دور اول خوندن اطفال رو تموم کردم و خوشحالی کردن برام کافی نیست...باید همینجا در اوج خداحافظی کنم و در تاریخ ماندگار بشم!

(فقط دانشجوهای پزشکی میفهمن تئوری اطفال چه فاجعه ی عظیمیه و به جرات میشه گفت سخت ترین تئوری رو بین دروس پزشکی داره و البته یکی از حجیم ترین هاست!)

دیشب خواب دیدم نتایج امتحان تخصص اومدن و من 3000شدم!!!اول شوکه شدم و گفتم میدونستم قبول شدنش کاری هرکسی نیست اما فورا تصمیم گرفتم سال بعد پرقدرت تر بخونم!!!!اگه خود توی خوابم الان کنارم بود بخاطر این درجه از اراده ی پولادین میزدم لهش میکردم!

یک روزهایی حالم خیلی خوبه و یک روزهایی بغض میچسبه بیخ گلوم...به تازگی کشف کردم این مساله با ساعت خوندنم ارتباط داره و فهمیدم حال روحیم به شدت وابسته به موفقیتم در خوندن بیشتره...هرچه بیشتر بخونم و خسته تر بشم احساس رضایت و شادی بیشتری میکنم...دلم میخواد خودم،خود قوی و با اراده ای که از خودم ساختم رو بغل کنم و این بغل رو با هیچکسی شریک نشم...

در این تنهایی اجباری،در حال کشف خودم هستم...مثلا کشف کردم که من در اوج غم و غصه و اضطراب ها هم پر از شور و هیجان زندگی ام...بعد از سخت ترین کشیک ها میشینم پشت ماشین و تمام مسیر رو با آهنگ های اندی و منصور میرقصم و میخونم و داد میزنم و بدبختی هام رو فراموش میکنم...آدم رویاپردازی هستم و با فکر به رویاهام انقدر انرژی میگیرم که میتونم کوهی رو جابجا کنم...و نمیتونم توصیف کنم چقدر چقدر چقدر بابت این روحیه ی غالبا مثبت خدارو شکر میکنم.(بذارید یک روزهایی رو برای غر زدن و احساس بدبختی کردن هم کنار بذارم...به هرحال منم آدم هستم و خدای نکرده احساساتی دارم که گاهی جریحه دار میشن).

امروز بخاطر اون دویست و چهل و دو هزارتومنی که بابت پول جزه دادم به دویست و چهل و دو تکه ی مساوی تقسیم شدم...خندیدم و به برادرم گفتم من رسما همه ی پل های پشت سرم رو خراب کردم.زندگیم رو دارم برای جزوه خریدن میدم و اگر قبول نشم به فنا میرم چون سال بعد مجددا نصف رفرنس ها عوض میشن...اما به هرحال اجالتا چاره ای جز این ندارم!

ماجراهای اطفال2

چموش ترین و بدقلق ترین پسربچه ی دوازده ساله ی دنیا رو با DKA(تقریبا شدیدترین عارضه ی حاد دیابت)آوردن اورژانس و مادر ریلکسش حتی در جریان دوز انسولین روزانه اش نیست!بچه هر لحظه ممکنه بره توی ادم مغزی و ما مثل اسفند روی آتیش استرس داریم بعد مادرش نشسته یک گوشه و توی دلش به ما میخنده و میگه بچه ام که حالش خوبه چرا اینا انقدر بزرگش کردن!

این مادر مثال بارز کسایی هست که مریض شون توی بیمارستان میمیره و بعد فضای مجازی رو پر میکنن که وای مریضمون با حال خوب و با پای خودش رفت اورژانس و کشتنش!!! اینا نه تنها شعور درک شرایط بحرانی رو ندارن،که هرچه براشون توضیح بدید هم افاقه نمیکنه!

میگم باید(!) یا سوند بذاری یا توی ظرف ادرارت رو جمع کنی.من باید بفهمم چقدر ادرار داری!...مادرش با لبخند از سر بی حوصلگی میگه"نیمیذاااره"!...قشنگ چند سال پیر شدم کنار این بچه ی سرتق و مادر کودنش...یه وقتایی بابت استرس کشیدن برای همچین کسایی واقعا حرص میخورم! 

به مادر میگم اصلا این آرامشت رو درک نمیکنم...پسرک جواب میده ما کلا خانواده ی ریلکسی هستیم:|

تفنگ من کو?باید به زانوی چند نفر شلیک کنم!

ماجراهای اطفال

[مادربزرگ با جدیت قربوت صدقه ی نوه اش میره که بستری NICU هست و من میرم برای معاینه ی نوزاد]

من:اه اه اه این دختر زشتت دیگه قربون صدقه هم داره?:))

مادربزرگ:زشت خودتی،دخترم به این خوشگلی!!

من:نه نیگا دماغشو چقدر بزرگه...موهاشو...وای چقدر زشته!!

مادربزرگ:هرچی باشه دخترم از تو خوشگل تره حسود خانم!!

من:اصلنم...دختر زشتت به خودت رفته و زشت شده!

مادربزرگ:بذار دخملم مرخص بشه میگم بیاد حالتو بگیره!

و این مکالمه تا مدتها کش میاد و ما انقدر میخندیم که من یادم میره کلی کار دارم که باید انجام بدم:)

+از لذت های زندگیم بازی با بچه های بستری بخش اطفاله...وقتی با تفنگ نداشته ی معروفم که با انگشت هام درست میکنم پشت ستون های بخش سنگر میگیرم و بهشون تیراندازی میکنم و اونا هم با تفنگ های پلاستیکی که دارن سعی میکنن هدف گلوله هاشون قرارم بدن!

رنج های بیست و پنج سالگی

سه ماه دیگه همین شندرغاز حقوق اینترنی که باهاش جزوه میخریدم هم قطع میشه و من برای اینکه تا حد ممکن دستم جلوی خانواده دراز نباشه کم کمک حدود دو میلیون برای روزهای بعد از فارغ التحصیلی تا امتحان دستیاری کنار گذاشته بودم.حالا موندم سر دوراهی اینکه پایان نامه ام رو چکار کنم?بذارم بعد از امتحان خودم بنویسمش یا پول بدم کسی برام بنویسه?

اگر راه اول رو انتخاب کنم ممکنه این کار خیلی زمانبر باشه و توی اون روزهای شدید بی پولی که میخوام هرچه زودتر دفاع کنم و طرح رو شروع کنم به مشکل بخورم و حیرون بشم...و اگر راه دوم رو انتخاب کنم رسما بی پول بی پول میشم و هیچکس نمیدونه چقدر پول گرفتن از بابا برام ناراحت کننده ست...

اصلا نمیخوام به اینکه اگر خدا خواست و قبول شدم میخوام چکار کنم فکر کنم...چطور چهار سال با بی پولی و اجاره خونه و خرج های زیاد کنار بیام?...

مدام به خودم تشر میزنم که الان نباید به این چیزها فکر کنی دختر جان!...الان فقط بخون...بخون!

+اینکه پزشک عمومی این مملکت باید با فقر(به معنای واقعی کلمه)دست و پنجه نرم کنه بخدا درد داره...به این فکر میکنم چند نفر توی این کشور هستن که امکان ادامه تحصیل دارن ولی پولش رو ندارن?که حداقل خانواده ای که ساپورتشون کنه رو ندارن و مجبورن رها کنن...اینا درد نداره?

کلید اسرار این قسمت:مامانش موهاشو عروسکی شونه نکرده!

من(درحالی که نیش هام تا بناگوش ترین حالت ممکن کش اومدن و سعی دارم با لحن بچگانه،مریض بیست ماهه ام رو دعوت به همکاری برای معاینه کنم):به به چه پسری،عزیز دلم...خاله ببینه کجات اوخ شده?قربونش برم...

مامان بچه(درحالی که پوکر فیس و با ته رگه هایی از خشم و نفرت بهم زل زده):دختره!

من:جانم?:)

مامان بچه:دختره!!!!!!!!!!

من:(درحالی که از سوتی خودم نزدیکه منفجر بشم اما حداکثر تلاش خودم رو برای حفظ موقعیت میکنم): آها...چیزه...چه دختری،خاله قربونش بره...مامانش موهاشو کوتاه کرده...به به...

روز نوشت خرداد نود و هشت

قسم به عمیق ترین خواب جهان که باهاش مقابله کردم تا به انتهای برنامه ی تعیین شده از شب قبلم برسم...

~سرگیجه و تهوع

فانتزی

بالاخره یک روز که از ICU نوزادان میام بیرون،یواشکی یکی از اون جوجه های تازه متولد شده ی ریزه پیزه ی اندازه ی کف دست رو میذارم توی جیبم و میارم خونه که برام "میو میو" کنه!