آه مای لاولی اُرتو

هرچه مسیر جلوتر میرفت و من از بخش های اتاق عمل دار فاصله میگرفتم انگار علاقه ام را فراموش میکردم...اخیرا وقتی کسی میپرسید هنوز هم ارتوپدی?شانه بالا می انداختم و میگفتم:"نمیدونم،معلوم نیست"...

امروز اما پسرک از اتاق عمل ارتوپدی عکسی نشانم داد.دکتر با تمام قدرت با دریل درحال سوراخ کردن استخوان فمور بیمار بود و خشونت میله های متعددی که وسط استخوان فرو شده بود خودنمایی میکرد ...یک آن قلبم لرزید و دوباره به تپش افتاد...خدایا این علاقه را از من نگیر...

+اتند ENTتعریف میکرد زمانی که اینترن بوده با چشم خودش دیده که رزیدنت سال چهار اُرتو،یکی از وسایل فلزی و سنگین جراحی را حین عصبانیت به سمت رزیدنت سال یک پرت کرده و سال یک خوش شانس بوده که سرش را دزدیده و میله فقط گچ دیوار را ریخته...خودم را در حال جاخالی دادن از وسایلی تصور میکنم که به سمتم پرتاب میشوند...هر چه باداباد...