نفوذ یک اینترن!

ساعت هشت رفتم اورژانس که یک ویزیت کوچیک انجام بدم و برگردم،ساعت 1:30تونستم لش گشنه و شرحه شرحه ی خودم رو برسونم پاویون برای شام...

آآما...مورنینگ رو لغو کردم!!!

خداییش بُرش تا کجا?انقدر برا کارای مریض سگ دو زده بودم که اتند قند عسل با وجود تمام سخت گیری هاش گفت باشه باشه باشه دکتر،لغو!!!تو فقط انقدر جیغ جیغ نکن و من زدم زیر خنده و گفتم ما چاکر شماییم خانم دکتر...یعنی کاری کردم که دکتر از شدت خنده دل درد گرفت و رفت خونه(ناگفته نماند که این خانم دکتر سخت گیر ترین اتند ماست و بیشترین واشینگ ها رو توی مورنینگ میده)....خلاصه دیگه برید کنار تا زخمی تون نکردم!!!

تا دم در دنبالش رفتم و هی زر زر میکردم برا لغو تا بالاخره دم خروجی اورژانس اوکی رو گرفتم.دکتر داشت میرفت صداش زدم گفتم خانم دکتر جسارتا خودکار منو دارین میبرین...دکتر قشنگ میخواست منفجر بشه از خنده.گفت مورنینگ رو لغو کردم یه خودکار بهم نمیدی?گفتم ناموس یه اینترن خودکارشه:))

اشتیاقی که مرا زنده نگه داشت تویی

"وقتی میگوییم "دور"،

دور از کجا?

هرکس باید یک نفر را داشته باشد

تا فاصله ها را با او بسنجد."

~حسین آذری

زندگی بر وفق مراد است یا مُراد بر پشت ما سوار?

چگونه حقوق خود را خرج میکنید?

به نام خدا اینگونه:

سه جلد جزوه ی جراحی،صد و هفتاد هزار تومن...پرداخت شد!

سه جلد تست جراحی،صد و سی هزارتومن...پرداخت شد!

خستگی

نه...نمیشه انگار...

قرص ها چاره ی کار نیستن...

من"توانایی" خوابیدن را از دست دادم...

ماجراهای اطفال4

سناریوی اول:

از استاجری اطفال تابحال چندین کیس مسمومیت با متادون داشتیم که خب 1_2موردشون هم اکسپایر شدن حتی!و سناریوی همه شون به این صورت بود که یکی از اطرافیان کودک متادون مصرف میکرده و داخل یه شیشه شبیه شربت سرماخوردگی(!)نگهشون میداشته و بچه اتفاقی میخورده و کارش به بیمارستان میکشیده!

چند شب قبل اما کیس متفاوتی رو میارن بیمارستان...دختر بچه ی سه ساله ای که پدرش بهش متادون خورانده بود...مادر اول بار بچه رو با شکایت اسهال آورده و میترسیده حرف بزنه.بعد که اینترن و رزیدنت میبینن بچه مدام خوابه و معایناتش مشکوکه شروع میکنن به سوال و پرسش،مادر میفته به گریه و ماجرا رو تعریف میکنه...

پدر معتاده و همه جور موادی مصرف میکنه.یه پسر داره و میگه دیگه دختر میخوام چکار?و چندبار اقدام به کشتنش میکنه که ناموفق بوده...

مادر کم سن و سال که معلوم بود وضع مالی خوبی ندارن و سیستم حمایتی هم همینطور،به دکتر گفت اینو ببرم خونه پدرش میکشتش...میخوام بدمش بهزیستی...

امروز با اورژانس اجتماعی تماس گرفتیم...بلافاصله اومدن و قرار شد فردا بعد ترخیص شدن بچه ببرنش...

سناریوی دوم:

دختر بچه ی سه ساله ی روستایی رو به خاطر درد شکم بستری کردیم.موقع رگ گرفتن از بچه،حال پدرش انقدر بد شد که نزدیک بود بیهوش بشه...بچه ی پنجمش بود اما تحمل درد کشیدنش رو نداشت...بچه ی پنجمش بود،اما بچه اش که بود...

خندیدم و گفتم باباها دختراشون رو خیلی دوست دارن...پرستار لبخند تلخی زد و گفت آره،مثل بابای بچه ی تخت فلان...بچه ای که بالا داستانش رو نوشتم...

لبخندم خشک شد...

رقابت نابرابر2

شب دوم

ساعت سه بامداد...درد و درد و پیچیدن به خود...

بیدار شدم و تنها مسکنی که باقی مونده بود رو خوردم و بلافاصله لای پتو پیچیدم...درد امانم رو بریده بود و به سوزش مری توجهی نمیکردم...حالت تهوع داشتم و دلم میخواست دست کنم ته حلقم و تمام دنیا رو بالا بیارم ولی باید قرص رو داخل معده ام نگه میداشتم که اثر کنه...التماس میکردم...وسط التماس هام از خدا انگار خوابم برد...

حالا ساعت 6:30صبحه و من انگار کمبود خواب دارم...خودم رو به هر بدبختی که شده میکشم از تخت پایین...نباید عقب بیفتم...نباید...نباید...

درد آنجا که عمیق است به حاشا برسد19

امروز همایش دفاع از حجاب و این چیزا بوده و باز هم زمانش رسیده که تلویزیون زنهای بی حجاب رو به عنوان شهروند حساب کرده و بدون شطرنجی کردن موهاشون توی گزارش اخبار نشون بده و حتی اونها رو آدم حساب کرده و باهاشون مصاحبه کنه!

و در نهایت هم به این نتیجه برسه که حجاب در کشور ما یک قانونه و باید به قانون عمل کرد!

من?احساس میکنم دوتا گوش مخملی دراز و یک دستگاه دُم دارم و به یک چراگاه و باری برای حملش احتیاج دارم:)

رقابت نابرابر

ساعت چهار و نیم صبح با دیسمنوره از خواب بیدار شدم...به خودم پیچیدم...مسکّن خوردم و بر خلاف توصیه هایی که به مریض هامون میکنیم بلافاصله بعد خوردنش خوابیدم... 

الان ساعت شش و نیم صبحه...چشمام برای خواب تقلا میکنن و مغزم برای بیداری...تشنه ی یک ساعت خوابیدن بیشترم اما باید بیدار شم...به مباحثم نمیرسم...عقب میفتم...

چالش جدید

امروز به خاطر کارهای پروپوزالم یه تایمی رو از دست دادم و هدفم اینه در پایان روز جبرانش کرده و رسیده باشم به همون ساعت هر روزم...چالش امروزم اینه که ببینم اگر طی این راه طولانی تا امتحان مشکلی(هر مشکلی) پیش بیاد(که قاعدتا میاد) چقدر میتونم کنترلش کنم و چقدر میتونه متوقفم کنه?!

*گویا تو بخش اطفال به خاطر کامل نبودن یکی از شرح حال هایی که توی کشیکم گرفتم استاد بهم منفی داده!!چرا?چون دور سر بچه ای که با تشنج بستری شده بود رو نگرفته ام...خنده دار اینجاست که من در نبودم منفی میگیرم،اگر بودم دیگه چی میشد?:))

بعدا نوشت:ساعت 10شب کرنومترم رو بعد از ده ساعت درس خوندن متوقف کردم تا اصلاحات پروپوزالم رو انجام بدم...با وجود اینکه صبح مجبور شدم برم بیرون و شب هم زود خوندنم رو تموم کنم،اما از نتیجه راضی ام.

امروز آزمون"غدد" دادم و از 25سوال،5تا غلط و دوتا نزده داشتم!!!کلا از خودم اُمید شسته بودم که توی آنالیز دیدم از بین 840نفری که شرکت کردن نفر42شدم...الان پوکرفیس به دوربین خیره ام و نمیدونم باید خوشحال باشم یا ناراحت:/اونا خیلی قاق بودن یا من اوضاعم خوبه?...پوووف...

هرکسی یک دلبر مستانه دارد من تورا

زنگ زدم به بابا و حالش رو پرسیدم.گفت حالا حالاها میمونم روستا...گفت کارگرها دارن میوه ها رو میچینن و میبرن برای فروش خودم باید باشم بالاسرشون...

فرداش صدای بوق ماشین بابا از پشت در اومد و بعد خودش...گفتم اومدی که?

گفت سر صبح یادت افتادم،دلم برات تنگ شد،بغض کردم،چشام خیس شد،اومدم ببینمت...

~که دورش بگردم

پانزدهم تیرماه نود و هشت

داستان اینطور پیش میره که دو سه روز با نهایت عشق و وسواس درس میخونم و از دیدن نتیجه ی کارم روی کرنومتر در نیمه شب به معنای واقعی کلمه کیف میکنم و با بدن درد و کوفتگی اما دل خوش میرم توی تخت و لای پتو گلوله میشم اما بعد از چند روز مجددا افت مود پیدا میکنم و ساعتم کمتر میشه و عذاب وجدان از هر چهار جهت بهم فشار میاره و خورد و خاک شیرم میکنه و سرم رو به سنگ میکوبونه و من درحالی که خون از تمام منافذ بدنم زده بیرون متنبه میشم و از روز بعد دوباره انگیزه میگیرم و این سیکل به همین ترتیب تکرار میشه...خدایا?

*اتندجآن مدیر گروه اطفال(که آفم کرد تا درس بخونم) بعد از تعویض روتیشن بچه ها،به گروه جدید اینترنی که اومدن باهاش گفته جای دکترگلسا رو پر کنین،من هواش رو دارم...از وقتی بچه ها اینو برام تعریف کردن هاله ای از پروانه های صورتی دور سرم میچرخن...لعنتی حواسش بهم هست...لعنتی،لعنتی،لعنتی!

یکی از انگیزه هام برای خوندن اینه که یه رشته ی خوب قبول بشم و باگل و شیرینی برم مطبش و ازش تشکر کنم...دلبرکم:)

*یکی دیگه از انگیزه هام هم رسیدن به اون دوره ی چندماهه ی بین امتحان دستیاری تا اول مهر و شروع رزیدنتی هست که قراره کلی کار کنم،پایان نامه دفاع کنم،برم طرح،شندرغازی پول در بیارم،کتاب بخونم،فیلم بیینم،مسافرت برم...هوووف چقدر کار دارم:))

از جهت حسادت و حسرت!

حقیقتا حاضرم یکی از کلیه هام رو بدم ولی جای کسایی باشم که امروز کنکور دادن.همیشه صرفنظر از گندی که روی برگه زدم،روزهای امتحان های مهمی که تاالان دادم جزو شادترین روزهای زندگیم بودن!

هیچوقت یادم نمیره روزی که کنکور دادم،از امتحان که برگشتم ناهار خوردم و تمام کتابهام رو ریختم توی جعبه و گفتم نتیجه هرچه که بشه امکان نداره دوباره بخوام تجربه اش کنم.بعدش هم راحت ترین خواب زندگیم رو داشتم...درحالی که حتی نمیتونستم حدس بزنم نتیجه چی میشه و تا روز اعلام نتایج هم سمت چک کردن کلید سوال ها نرفتم...هیچوقت کسایی که بعد امتحان نمیرن دنبال کیف و حال رو درک نکردم...

کاش من امروز کنکور داشتم و قرار نبود بیش از هفت ماه دیگه رو پیاپی درس بخونم:(

فکت!

یه جایی تو فیلم Green book میگه:

"میدونی?...دنیا پُر از آدمهای تنهاییه که از پیش قدم شدن میترسن"

+در مورد فیلم?توی این موضوع و سبک فیلم های بهتری هم برای دیدن هست...!

مثل اتفاق یکسانی که دوبار رُخ داده باشد

از بیمارستان برگشتم و لباس درآورده در نیاورده دوشی گرفتم و توی تخت ولو شدم.استرس درس هایی که این یک و نیم روز نخواندم در خواب رهایم نکرد...حالا بیدار شده ام و ترکیب سکوت خانه و موهای نم دارم که بوی شامپو میدهند با صدای هو هوی باد کولر مرا نه که یاد چیزی بیندازد،انگار دقیقا بُرد به سالهایی که دم ظهر تابستان داغ میرفتیم استخر و بعد با موهای نم دار جلوی کولر ولو میشدیم...

حسش انقدر عجیب است و انگار یک دلتنگی خاصی دارد که مرا یک ساعت است در تخت نگه داشته و نمیدانم به چه دلیلی به قلبم چنگ میزند...انگار گم شده ای داشته باشم که آنجا،در آن زمان گمش کرده باشم...

کشیک اطفال مثلا!

احساس میکنم دیگه حرف جدیدی برای زدن ندارم...هربار که اینجا رو باز میکنم و دلم میخواد چیزی بنویسم از خودم ناامید میشم...

رویا و غلیان درونی اما بسیار دارم...رویایی که هربار فکر کردن بهش قند توی دلم آب میکنه و من انقدر ازش نوشتم که دیگه بیش از این روی نوشتن ندارم...رویای اسکراب سورمه ای اتاق عمل و لنگ شکسته ای که زیر دستهام درحال وصله شدنه...

اگر بخوام هربار از دغدغه هام بنویسم این شمایید که خسته میشید از خوندن تکراری این جفنگیات مکرر و من نمیدونم از ذوق عکسهای اتاق عمل اُرتو که تیردخت برام فرستاده کجا بنویسم که سر کسی درد نیاد و برق چشمهام رو بعد از نگاه کردن هزار باره ی اون عکسا کجا ثبت کنم...

خلاصه اینکه حال و روز من تا 9ماه آینده همینه و اگر اینجا موندن رو انتخاب کردین باید بدونین قرار نیست اتفاق تازه ای بیفته...

Insomnia

برای دووم آوردن تا نیمه شب به چُرت ظهرم احتیاج دارم...دو ماه میشه که قرصهام رو نخوردم و دلیلش این بوده که داروخانه بدون نسخه داروی روانپزشکی نمیده و خودمم هنوز نظام پزشکی ندارم و وقت سر زدن به پزشکمم همینطور...

دوماه بدون قرص با آرامش خوابیدم و باز انگار برگشتم به سیر سابق...شب خوابم نمیبره و ظهر هم به همون روال...تو این داغی هوا رفتن برق هم شده قوز بالا قوز...

من تسلیمم...قرصهام رو بهم برگردونین!

دلتنگی...

دارم اُرتو میخونم...میرسم به اندیکاسیون های استفاده از اکسترنال فیکساتور ilizarov...مثل بویی که یهو یاد یه خاطره ی دوری بندازتت?این کلمه من رو یاد کشیک های اُرتو انداخت و مریضی که با یک شکستگی خفن اومد و دکتر با حرص بهم گفت چه اینترن بد کشیکی هستی...مریض رفت اتاق عمل و شکستگیش با ilizarov فیکس شد...

هوف...ذهن آدمیزاد چه قدرتی داره...