دو روز درد کشیدن از سکته ی قلبی و دست و پا زدن وسط استفراغ های زرد رنگ خودش،سرنوشت پیرزنی بود که دور از بچه هایش و تنها زندگی میکرد...با دو روز تاخیر به بیمارستان رسید و شانس گرفتن رتپلاز را از دست داد...من روز به روز شاهد بدتر شدن اوضاعش هستم.شاهد پله پله بالا رفتن تست های کلیوی و تبدیل هوشیاری کامل اش به خواب آلودگی و کانفیوژن...
امروز دخترش پرسید خانم دکتر مادرم بهتر شده?و من گفتم نه!
گفت کی بهتر میشه?گفتم متاسفانه امیدی نداریم.مادرتون بخش زیادی از عضله ی قلبش را از دست داده،دیابت کنترل نشده اش روی کلیه ها اثر گذاشته و خب سن بالا هم مزید بر علت شده.گفت فشارخونش چند باشه خوبه?گفتم همینقدر که هست،منتها درصورتی که گرفتن دوپامین و دوبوتامین را قطع کنیم.گفتم دلیل فشارخون نرمال مادرتون این داروها هستن وگرنه در صورت قطع داروها قلبش تحمل نمیکنه و مجددا فشارها به 5_6میرسن...گفتم باید برای انجام دیالیز مشاوره ی داخلی بشن.
در دنیایی که یک مادر از نبودن هیچکس در کنارش،قدم به قدم جلوی چشم هام به آغوش مرگ کشیده میشود،آدم هایی هستند که بچه دار میشوند چون معتقدند توی پیری به عصای دست احتیاج دارند!
من امروز با چهره ای بدون احساس به زنی خبر مرگ قریب الوقوع مادرش را دادم.امروز ذره امید باقی مانده ی خانواده ای را به نااُمیدی تبدیل کردم.کاری که هیچوقت فکر نمیکردم مجبور به انجامش بشوم...با خودم فکر میکنم پزشکی ما را به کُل تبدیل به آدم دیگری کرد...آدمی که باید محکم بایستد،توی چشم نگران همراه بیمار زُل بزند و اعلام ناامیدی علم از درمان مادر پیرش را کند.
*مردی به دنبال نزاع خانوادگی،خودش را دار زد و از اورژانس راهی قبرستان شد...ما?بحث طولانی درمورد انتخاب روش مناسب خودکشی کردیم.روشی قطعی،کم درد،و بدون خطر نقص عضو...باید اینبار ممنون پزشکی باشیم که دست کم فایده ای که داشت،آشنایی ما با روش های مناسب خودکشی بود تا در صورت لزوم،اقدام به خودسوزی یا دار زدن خود نکنیم.
